Ik geloof

Home

Mijn verhaal

Filmpjes

Gedichten

Overdenkingen

Wallpapers mobiel

Links

Contact

Want ik weet dat mijn Verlosser leeft, ik ben geliefd

gewoonhuib


gewoonhuib

Want ik weet dat mijn Verlosser leeft, ik ben geliefd

Ik geloof

Home

Mijn verhaal

Filmpjes

Gedichten

Overdenkingen

Wallpapers mobiel

Links

Contact

De wonderen in mijn leven


Wonderen; bestaan ze wel of bestaan ze niet?

Nou, wonderen bestaan nog steeds, daar ben ik van overtuigd; misschien heeft u gelezen hoe God ons gezin tot inkeer heeft geroepen in 2003. En daar stopte het niet mee, ik wil graag een stuk van mijn levensgeschiedenis vanaf 2005 tot ongeveer half 2008 met u delen.

Ter inleiding ga ik nog even iets verder terug in de tijd.

Vanaf het moment dat ik van de Technische School kwam in 1974, wilde ik lasser worden.

Ik ben bij een constructiebedrijf in Bergen op Zoom gaan werken, waar ik in enkele jaren tijd via avondcursussen alle lasdiploma’s haalde, en ik mij in de loop der tijd meer en meer bekwaamde als een wat men in de volksmond noemt; fotolasser. (officiëel heet dit gecertificeerd lasser)


In 1982 heb ik dat bedrijf vaarwel gezegd omdat ik er achter kwam, dat ik met mijn vakmanschap elders veel meer kon verdienen. Dus vanaf augustus 1982 behoorde tot het leger ‘‘pendelaars,’’ een grote groep mensen van het eiland Tholen die iedere dag richting Rotterdam en omstreken reisde om daar te werken. Ik heb dit vele jaren met veel plezier gedaan, ik heb aan (spoor)bruggen gewerkt, aan booreilanden, diverse stormvloedkeringen, sluisdeuren, aan allerlei schepen, het London Eye (het reuzenrad in Londen) en zo schrijven we intussen 2005.


Ik werkte bij een groot bedrijf in Gorinchem en ontwikkelde regelmatig nekklachten en hoofdpijn, soms migraineaanvallen; met overgeven en diarree. Ook kreeg ik last van mijn linker schouderblad, bij de aanhechtingen aan de ruggenwervel. Ik kreeg fysiotherapie, oefeningen voor thuis, en na een paar weken mocht ik weer voorzichtig aan de gang.

En na enkele maanden werden de klachten weer heviger en viel ik weer uit. Naar het ziekenhuis, röntgenfoto’s van torso en nek gemaakt, en er was een kleine slijtage te zien, voor een werkende man op die leeftijd niets om ongerust te zijn. Zo sukkelde ik verder, in de eerste maanden van 2006 was ik ook al weer een paar keer uitgevallen met nek- en schouderklachten maar niemand begreep wat er eigenlijk aan de hand was. Ik kreeg weer fysiotherapie, was intussen opgezegd in Gorinchem en kon voor halve dagen aan de gang bij een scheepswerf in Kinderdijk.


Na twee weken halve dagen te hebben gewerkt, mocht ik opbouwen naar zes uur per dag.

Ik heb dat bijna anderhalve week volgehouden, toen was de pijn weer zo hevig en had ik weer ruim een halve nacht opgezeten met heftige migraine.

Tijdens deze aanvallen was de pijn zó hevig, dat ik niet kon liggen, zitten was de enige optie, en dan maar bidden of de pijn mocht verdwijnen. Soms had ik pijnstilling ingenomen en moest ik na tien minuten overgeven. Dág, pijnstilling!

Het waren elke keer weer, de langste uren uit mijn leven, en de heftigste.


Dus, weer ziek gemeld, het was intussen half mei. Ik heb toen aangegeven dat ik niet meer verder kon op deze manier, nu moest maar eens goed uitgezocht worden wat die pijn veroorzaakte.

Weer naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s en ik werd ook doorverwezen naar een chiropractor.


Enkele dagen later kreeg ik de uitslag van de röntgenfoto’s en de foto’s wezen

uit dat er wat meer slijtage te zien was dan het jaar ervoor, maar geen reden tot ongerustheid.

Ik kreeg van de huisarts een zware pijnstiller, waarvan ik er één per dag mocht. De pijn werd wel gedempt, maar was altijd op de achtergrond aanwezig. En als ik de chiropractor bezocht had, had ik de rest van de dag erge pijn, pas de volgende morgen was het voor mij weer ‘‘normaal.’’

Na een gesprek met de ARBO-arts had ik met de arts afgesproken dat hij contact zou zoeken met de Sint Maartenskliniek in Nijmegen, daar zou ik waarschijnlijk snel terecht kunnen voor behandeling.


Maandag 26 juni had ik het gesprek met de ARBO-arts en donderdag 29 juni had ik daar een gesprek met een specialist.

Ik moest daar ook röntgenfoto’s laten maken, en een kwartiertje later kon ik ze samen met de specialist bekijken…..

Hij wees op de foto de kanaaltjes aan waar de zenuwen doorheen lopen, allemaal perfecte cirkeltjes… op één na, dat was een ovaaltje.


De arts vertelde dat die plek waarschijnlijk de boosdoener was, en moest een afspraak maken om een MRI scan te laten maken, om volledige zekerheid te hebben. Toen ik nog eens naar mijn nekwervels keek op de monitor, vroeg ik terwijl ik een bepaalde plaats aanwees; ‘‘dokter, deze plek hier, is dit een kleine slijtage?’’ Hij vertelde dat de plek die ik aanwees een flinke slijtage was, de wervelschijf was daar op twee millimeter na weggesleten.


Maandagmorgen 3 juli kreeg ik een telefoontje vanuit Nijmegen, met de vraag of ik die middag kon komen om door de MRI scanner te gaan. Ja natuurlijk, graag zelfs! ’s Middags de scan gemaakt, en 13 juli kwam de uitslag; de zenuwbaan zat bekneld, en veroorzaakte mijn pijn.


Donderdag 10 augustus weer naar Nijmegen om de behandeling te bespreken,

er zou ik een epiduraal injectie krijgen, dan wordt er via een injectie een soort gel tussen de wervels bij de zenuw worden geïnjecteerd. Deze gel zou de pijnprikkel moeten stoppen of verminderen.


23 augustus werd de epiduraal injectie gegeven in Nijmegen en ik had een aantal mensen uit onze kerk gevraagd voor mij te bidden, want ik wist niet of het erg pijnlijk zou zijn.

Ook wist ik uiteraard niet hoe alles in zijn werk ging. Ik was ruimschoots op tijd aanwezig maar moest meer dan anderhalf uur wachten voor ik aan de beurt was, ik, meneertje ongeduld.

Maar al die tijd was ik de rust zelve, het was of ik in een soort bubbel zat, en niets of niemand kon in die bubbel mijn innerlijke rust verstoren. Na enkele dagen zou de pijn minder moeten worden.

Nou, niet dus. Geen enkel verschil. 13 september werd ik gebeld door de kliniek en werd er een volgende afspraak gemaakt.


20 oktober naar Nijmegen voor de tweede injectie, deze keer wel op tijd geholpen, en weer een diepe rust ervaren. Maar zonder resultaat, de pijn bleef even hevig als voorheen.


6 december werd ik weer gebeld en na verteld te hebben dat de laatste behandeling weer geen effect had gehad, werd er een afspraak gemaakt voor een volgende, nieuwe behandeling.


19 januari 2007 was het zover, weer naar Nijmegen voor een facet- behandeling.

er werden 3 metalen elektroden van ongeveer 15 centimeter lang via de rechter- zijkant van mijn nek ingebracht bij de zenuw, men maakte steeds een röntgenfoto om te zien waar de naalden zaten.

Er werd alleen oppervlakkig verdoofd, want ik moest aangeven wat ik voelde. Dit was een zeer pijnlijk gebeuren.

Er wordt dan een elektrische spanning op de elektroden gezet om de zenuw zo te overprikkelen, dat hij zichzelf uitschakelt.


2 februari weer naar Nijmegen voor de behandeling aan de linkerkant.

Dit was vele malen pijnlijker dan de rechterkant, om een idee van de pijn te geven; er waren twee elektroden laag in de zijkant van mijn nek ingebracht en de derde deed zo’n vreselijke pijn dat mijn nekspieren zich zó spanden, dat de eerste twee elektroden ongeveer 2 cm weer terug naar buiten gedrukt werden.

Nooit in mijn leven heb ik zo’n intense pijn ervaren!

En toch, het klinkt bizar…. innerlijke rust.

Ik zou na zes weken opgebeld worden door de anesthesioloog om het resultaat te melden.


6 maart, dus ruim vier weken later, belde de anesthesioloog; ‘hoe gaat het nu?’

Helaas moest ik zeggen dat de behandelingen geen enkel resultaat had, ik had nog net zoveel pijn als voor de behandelingen.

‘Dan houdt het hier helaas voor ons op meneer,’ zei de anesthesioloog, wij kunnen verder niets meer voor u doen.’


Inmiddels had ik ook maagklachten gekregen door de zware pijnstilling.

De huisarts had me een maagbeschermer gegeven, een middel wat de maagwand beschermd, maar ook dat werkte niet afdoende. Regelmatig werd ik misselijk en had ik vaak last van brandend maagzuur.

De huisarts had gezegd dat ik niet ver van een maagzweer afzat.


Ik was erg terneergeslagen, ik had alles geprobeerd wat ik kon, ik had me ook twee keer in onze kerk met olie laten zalven en er was met mij gebeden, ik was bij een gebedsgenezer in Leiderdorp geweest want ik wist dat God regelmatig mensen genas door deze man.

Helaas werd ik niet genezen…..



Lees verder

home