De Handen van God.

Non possumus non loqui !

Handelingen 4: 20


Ik had heel lang gezwegen. Conny ook.

En als Conny, een Amerikaanse uit Michigan (USA) en ik elkaar niet ontmoet hadden, zouden we er waarschijnlijk nooit over gesproken hebben. We delen namelijk een zelfde ervaring waarover ik hier nu eindelijk wil schrijven. Het is waarschijnlijk een actie van God zelf geweest die me met Conny in contact bracht. En we daarbij konden ervaren dat, waar twee of meer mensen in de naam van Jezus bij elkaar zijn, Hij zelf bij hen is. (Mattheüs 18,20). Een Bijbelse belofte.

Het gebeurde zowel voor Conny als voor mij bij een wandeling op een eenzaam strand. Bij mij tussen de Franse badplaatsen Saint-Jean-de-Monts en Fromentine. Bij Conny was het een landtong aan de oostkant van Lake Michigan.  Als er iemand was in die tijd die mij, zakenman en nuchter denkend midden veertiger, totaal onberoerd liet, was het wel God. Ik was overtuigd atheïst en Hij was wel de laatste die ik verwachtte ooit te ontmoeten. En zeker niet op die plaats.

Ik had een onrustige nacht achter de rug na enkele dagen van intense migraine. De stress die van me afviel, volgens mijn echtgenote. Ik ontwaakte al voor zonsopgang. In de nog grauwe ochtend glipte ik ons vakantiehuis uit dat net achter de duinen lag. Vrouw en kind sliepen nog en ik zette er stevig de stap in langs de kant van een spiegelgladde Atlantische Oceaan. De zon ging net op en goot een bronzen licht uit over het eiland Yeu aan de horizon. Daar ik zelf onder een lage bewolking liep, leek Yeu net een gouden stad aan de horizon. Was het een duizeling of één of ander gezichtsbedrog, maar de wolken leken zich samen te trekken in een onwerkelijk coloriet. Ik verloor van minuut tot minuut alsmaar meer contact met mijn omgeving. Klanken van zee en wind vielen weg. Een pijnscheut explodeerde in mijn hoofd. Ik duizelde en verloor het bewuste “zijn”. Het begrip tijd verdween.

Boven het eiland verschenen langzaam maar zeker twee gigantische handen in het gouden licht. Ze ontsloten zich over het nog mistig wateroppervlak, naderden me langzaam en namen me volledig op. Ik liet het gebeuren en voelde voor het eerst in mijn leven die allesomvattende Liefde. Niet van een aardse dimensie. Uitnodigende handen, omsluitende handen, handen die me heelden. Heilige handen. De handen van God. En vooral licht, onbeschrijfelijk fel wit licht!

“Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Volg Mij, want jij bent Mijn kerk”, dreunde het door me heen. Voor mij toen totaal onbekende woorden zonder de minste betekenis. Het lichaam dat langs de vloedlijn op het strand was achtergebleven, verdiende niet eens mijn aandacht meer. Niets meer trouwens van al het oude dat achter me lag. Want alles leek zo nieuw en zo perfect.

Over de ervaring in het Licht, zal ik later nog schrijven. Deze boeken blijven voorlopig nog gesloten. Wanneer de tijd daarvoor rijp zal zijn. Nu dus nog niet. Wanneer weet ik ook nog niet.  Het is nog te vroeg. Alleszins koos ik voor een terugkeer naar mijn lichaam. Een pijnlijke ervaring, om uit het Licht opnieuw in te dalen in mijn cocon.

En dus…. sloot de tijd me opnieuw op in zijn onveranderlijk keurslijf en de realiteit me in mijn aards bewustzijn. Mijn lichaam slokte me weer op. Ik bleef onwezenlijk, verward achtergelaten achter. Neergesmeten op een aarde waar ik nooit nog echt zou thuis zijn. De klok tikte weer als voorheen alsof er niets aan de hand was. Ik was nooit nog dezelfde als daarvoor. Zou het ook nooit meer zijn. Maar ik was nu op de Weg. Zijn Weg. De smalle weg naar de smalle poort. De weg waar niet velen op gaan.

Insiders zouden me later vertellen dat ik een BDE had doorgemaakt, een bijna-dood-ervaring. Een soort herseninfarct met bijna “fatale” afloop. Maar zo heb ik er zelf nooit op teruggekeken. De ervaring en het beeld maar vooral de woorden verlieten me nooit meer. Ik nam ze mee in mijn leven,