Na een gesprek met de ARBO-arts had ik met de arts afgesproken dat hij contact zou zoeken met de Sint Maartenskliniek in Nijmegen, daar zou ik waarschijnlijk snel terecht kunnen voor behandeling. Maandag 26 juni had ik het gesprek met de ARBO-arts en donderdag 29 juni had ik daar een gesprek met een specialist.
Ik moest daar ook röntgenfoto’s laten maken, en een kwartiertje later kon ik ze samen met de specialist bekijken…..

Hij wees op de foto de kanaaltjes aan waar de zenuwen doorheen lopen, allemaal perfecte cirkeltjes… op één na, dat was een ovaaltje.
De arts vertelde dat die plek waarschijnlijk de boosdoener was, en moest een afspraak maken om een MRI scan te laten maken, om volledige zekerheid te hebben. Toen ik nog eens naar mijn nekwervels keek op de monitor, vroeg ik terwijl ik een bepaalde plaats aanwees; ‘‘dokter, deze plek hier, is dit een kleine slijtage?’’ Hij vertelde dat de plek die ik aanwees een flinke slijtage was, de wervelschijf was daar op twee millimeter na weggesleten.

Maandagmorgen 3 juli kreeg ik een telefoontje vanuit Nijmegen, met de vraag of ik die middag kon komen om door de MRI scanner te gaan. Ja natuurlijk, graag zelfs! ’s Middags de scan gemaakt, en 13 juli kwam de uitslag; de zenuwbaan zat bekneld, en veroorzaakte mijn pijn.
Donderdag 10 augustus weer naar Nijmegen om de behandeling te bespreken,
er zou ik een epiduraal injectie krijgen, dan wordt er via een injectie een soort gel tussen de wervels bij de zenuw worden geïnjecteerd. Deze gel zou de pijnprikkel moeten stoppen of verminderen.

23 augustus werd de epiduraal injectie gegeven in Nijmegen en ik had een aantal mensen uit onze kerk gevraagd voor mij te bidden, want ik wist niet of het erg pijnlijk zou zijn. Ook wist ik uiteraard niet hoe alles in zijn werk ging. Ik was ruimschoots op tijd aanwezig maar moest meer dan anderhalf uur wachten voor ik aan de beurt was, ik, meneertje ongeduld. Maar al die tijd was ik de rust zelve, het was of ik in een soort bubbel zat, en niets of niemand kon in die bubbel mijn innerlijke rust verstoren.
Na enkele dagen zou de pijn minder moeten worden. Nou, niet dus. Geen enkel verschil. 13 september werd ik gebeld door de kliniek en werd er een volgende afspraak gemaakt.

20 oktober naar Nijmegen voor de tweede injectie, deze keer wel op tijd geholpen, en weer een diepe rust ervaren. Maar zonder resultaat, de pijn bleef even hevig als voorheen.
6 december werd ik weer gebeld en na verteld te hebben dat de laatste behandeling weer geen effect had gehad, werd er een afspraak gemaakt voor een volgende, nieuwe behandeling.

19 januari 2007 was het zover, weer naar Nijmegen voor een facet- behandeling.
er werden 3 metalen elektroden van ongeveer 15 centimeter lang via de rechter- zijkant van mijn nek ingebracht bij de zenuw, men maakte steeds een röntgenfoto om te zien waar de naalden zaten. Er werd alleen oppervlakkig verdoofd, want ik moest aangeven wat ik voelde. Dit was een zeer pijnlijk gebeuren. Er wordt dan een elektrische spanning op de elektroden gezet, om de zenuw zo te overprikkelen, dat hij zichzelf uitschakelt. 2 februari weer naar Nijmegen voor de behandeling aan de linkerkant.
Dit was vele malen pijnlijker dan de rechterkant, om een idee van de pijn te geven; er waren twee elektroden ingebracht en de derde deed zo’n vreselijke pijn dat mijn nekspieren zich zó spanden, dat de eerste twee elektroden ongeveer 2 cm weer terug naar buiten gedrukt werden.
Nooit in mijn leven heb ik zo’n intense pijn ervaren. En toch…. innerlijke rust.
Ik zou na zes weken opgebeld worden door de anesthesioloog om het resultaat te melden.
6 maart, dus ruim vier weken later, belde de anesthesioloog; ‘hoe gaat het nu?’