De wonderen in mijn leven
Wonderen; bestaan ze wel of bestaan ze niet?

Nou, wonderen bestaan nog steeds, daar ben ik van overtuigd; misschien heeft u gelezen hoe God ons gezin tot inkeer heeft geroepen in 2004. En daar stopte het niet mee, ik wil graag een stuk van mijn levensgeschiedenis vanaf 2005 tot ongeveer half 2008 met u delen.
Ter inleiding ga ik nog even iets verder terug in de tijd.
Vanaf het moment dat ik van de Technische School kwam in 1974, wilde ik lasser worden. Ik ben bij een constructiebedrijf in Bergen op Zoom gaan werken, waar ik in enkele jaren tijd via avondcursussen alle lasdiploma’s haalde,en ik mij in de loop der tijd meer en meer bekwaamde als een wat men in de volksmond noemt; fotolasser.

In 1982 heb ik dat bedrijf vaarwel gezegd omdat ik er achter kwam, dat ik met mijn vakmanschap elders veel meer kon verdienen. Dus vanaf augustus 1982 behoorde tot het leger ‘‘pendelaars,’’ een grote groep mensen van het eiland Tholen die iedere dag richting Rotterdam en omstreken reisde om daar te werken. Ik heb dit vele jaren met veel plezier gedaan, ik heb aan (spoor)bruggen gewerkt, aan booreilanden, diverse stormvloedkeringen, sluisdeuren, aan allerlei schepen, het London Eye (het reuzenrad in Londen) en zo schrijven we intussen 2005.

Ik werkte bij een groot bedrijf in Gorinchem en ontwikkelde regelmatig nekklachten en hoofdpijn, soms migraineaanvallen; met overgeven en diarree. Ook kreeg ik last van mijn linker schouderblad, bij de aanhechtingen aan de ruggenwervel. Ik kreeg fysiotherapie, oefeningen voor thuis, en na een paar weken mocht ik weer voorzichtig aan de gang. En na enkele maanden werden de klachten weer heviger en viel ik weer uit. Naar het ziekenhuis, röntgenfoto’s van torso en nek gemaakt, en er was een kleine slijtage te zien, voor een werkende man op die leeftijd niets om ongerust te zijn. Zo sukkelde ik verder, in de eerste maanden van 2006 was ik ook al weer een paar keer uitgevallen met nek- en schouderklachten maar niemand begreep wat er eigenlijk aan de hand was. Ik kreeg weer fysiotherapie, was intussen opgezegd in Gorinchem en kon voor halve dagen aan de gang bij een scheepswerf in Kinderdijk.

Na twee weken halve dagen te hebben gewerkt, mocht ik opbouwen naar zes uur per dag. Ik heb dat bijna anderhalve week volgehouden, toen was de pijn weer zo hevig en had ik weer ruim een halve nacht opgezeten met heftige migraine.

Tijdens deze aanvallen was de pijn zó hevig, dat ik niet kon liggen, zitten was de enige optie, en dan maar bidden of de pijn mocht verdwijnen. Soms had ik pijnstilling ingenomen en moest ik na tien minuten overgeven. Dág, pijnstilling!

Het waren elke keer weer, de langste uren uit mijn leven, en de heftigste.
Dus, weer ziek gemeld, het was intussen half mei. Ik heb toen aangegeven dat ik niet meer verder kon op deze manier, nu moest maar eens goed uitgezocht worden wat die pijn veroorzaakte. Weer naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s en ik werd ook doorverwezen naar een chiropractor.

Enkele dagen later kreeg ik de uitslag van de röntgenfoto’s en de foto’s wezen
uit dat er wat meer slijtage te zien was dan het jaar ervoor, maar geen reden tot ongerustheid. Ik kreeg van de huisarts een zware pijnstiller, waarvan ik er één per dag mocht. De pijn werd wel gedempt, maar was altijd op de achtergrond aanwezig. En als ik de chiropractor bezocht had, had ik de rest van de dag erge pijn, pas de volgende morgen was het voor mij weer ‘‘normaal.’’