© gewoonhuib.nl Laatste update 512010 21:40:46 deze website is het best te bekijken bij een resolutie van 1280 x 1024 of hoger
www.gewoonhuib.nl
Hier vind je zo’n beetje uit, wie ik ben.
Mijn naam is Huib Slager, woonachtig te Tholen (in Zeeland). In 1982 getrouwd met Jacqueline, en vader van drie prachtige boys.
Ik ben geboren in Scherpenisse in het jaar 1958, uit een gezin met zes kinderen, waarvan ik de derde ben. Mijn ouders gingen elke zondag naar de kerk, en wij moesten mee. Elke zondag. Ik ben trouw blijven gaan tot ongeveer mijn twintigste, toen deden de preken mij al een hele tijd niets meer, en besloot ik de hele kerk vaarwel te zeggen.
De jaren daarna begon ik mij steeds feller tegen alles wat maar met een kerk te maken had, te verzetten. Ik vloekte zó vaak, dat ik het zelf niet eens meer hoorde. Al die jaren leefde ik niet echt,ik bestond alleen maar. Mijn huwelijk heeft vele dieptepunten gekend. Bij één van die keren heb ik mij zelfs van het leven proberen te beroven. Ik kwam in het ziekenhuis weer bij kennis. Ik zal je de details besparen, maar ik was héél boos dat mijn poging mislukt was. We probeerden ons huwelijk weer op orde te krijgen, en aanvankelijk leek het goed te gaan. De Here God (al betrokken we Hem niet in ons leven) zegende ons met Bart, nog geen jaar later met Rob, en een aantal jaren later nog met Eric. Alleen groeiden we steeds verder uit elkaar.
We zouden gaan scheiden. (alweer)En de mens wikt, maar God beschikt, het ging op het laatste moment niet door. We kwamen via onze boys op het voetbalveld een leuk stel tegen, en het klikte. Na een paar maanden nodigde Jacq(ueline) dat stel uit, voor een bakkie koffie.Van onze Bart wisten we, dat ze wel eens naar de kerk gingen, meer niet. We hebben er die avond dan ook niet over gesproken. Toen ze op het punt stonden weer naar huis te gaan, zei Jacq opeens; Jullie gaan naar de Christengemeente hier, hoorde ik van Bart. Ja, dat klopt, was het antwoord. Nou, ik wil eigenlijk wel eens een keertje mee! zei Jacq.Ik dacht; wat gaan we nou krijgen!!! Ik was zelfs boos in mezelf. Goh, wat leuk, werd er gezegd, en er werd een afspraak voor anderhalve week later gemaakt.
Toen ze weg waren, confronteerde ik Jacq met haar woorden, maar ze zei; Ik heb gezegd dat ik graag mee wil, en de boys ook. Wat jij dan doet, is jouw beslissing.Wat heb ik die tijd slecht geslapen! Maar uiteindelijk ben ik toch, tegen mijn zin, meegegaan. Ik dacht; ach, na die ene keer ziet ze vanzelf dat dit niks voor ons is, en zijn we daar weer vanaf. Maar wat een wonder gebeurde daar! We werden beiden bij het zingen van het eerste lied aangeraakt. We waren zó blij, zó gelukkig. Een waterval van warmte en liefde overspoelde ons! Dit was op vaderdag 2003. Op vaderdag notabene! Vanaf die dag, helemaal anders. Niet meer dat zo gefrustreerde, opgefokte mannetje. e kinderen zeiden later; je bent liever geworden, pap! Geweldig!
Op 30 December 2003 kreeg ik het verlangen mijn getuigenis in een gedichtje op papier te zetten. Sinds die tijd staan er meer dan 200 gedichten op papier. Van het begin wist ik, zoveel gedichten, die moet ik delen met anderen. Naast gedichten, krijg ik regelmatig de drang over diverse dingen te schrijven. Dit kan gaan over vloeken, of iets, wat ik op TV zag, het kan van alles zijn. Het zijn items met een bemoediging, een vermaning, een verdiepte uitleg, en vaak genoeg lijk ik ze voor mijzelf te schrijven, als spiegel voor mezelf. Ik liep al een poosje met de gedachte rond, een eigen site te hebben, met zelf geschreven werk, maar... Hoe doe je dat? Ik heb geen verstand van deze dingen. Maar de Heer voorziet in alle dingen. Hij bracht een vriend uit vroeger tijden op ons pad.
Zelf heel erg op zoek naar ’’meer’’ in het leven. Hij komt sinds kort elke week met zijn gezin naar de bijeenkomsten, en helpt mij met de site. Hij weet tenminste hoe het werkt. Ja, God is goed! Zo, dat was een heel verhaal, maar nu weet je tenminste wat voor iemand er achter deze site zit. Iemand die zijn Schepper heel erg dankbaar is, voor die ongelofelijke genade. Dankbaar, dat deze verloren zoon weer thuis mocht komen.
Ik wens je als bezoeker veel plezier op de site, in de hoop dat je
iets kan vinden waar je iets aan hebt, voor jezelf of een ander.
En natuurlijk de onmisbare zegen van God, onze Here.
Mijn naam is Huib Slager, woonachtig te Tholen (in Zeeland). In 1982 getrouwd met Jacqueline, en vader van drie prachtige boys.
Ik ben geboren in Scherpenisse in het jaar 1958, uit een gezin met zes kinderen, waarvan ik de derde ben. Mijn ouders gingen elke zondag naar de kerk, en wij moesten mee. Elke zondag. Ik ben trouw blijven gaan tot ongeveer mijn twintigste, toen deden de preken mij al een hele tijd niets meer, en besloot ik de hele kerk vaarwel te zeggen.
De jaren daarna begon ik mij steeds feller tegen alles wat maar met een kerk te maken had, te verzetten. Ik vloekte zó vaak, dat ik het zelf niet eens meer hoorde. Al die jaren leefde ik niet echt,ik bestond alleen maar. Mijn huwelijk heeft vele dieptepunten gekend. Bij één van die keren heb ik mij zelfs van het leven proberen te beroven. Ik kwam in het ziekenhuis weer bij kennis. Ik zal je de details besparen, maar ik was héél boos dat mijn poging mislukt was. We probeerden ons huwelijk weer op orde te krijgen, en aanvankelijk leek het goed te gaan. De Here God (al betrokken we Hem niet in ons leven) zegende ons met Bart, nog geen jaar later met Rob, en een aantal jaren later nog met Eric. Alleen groeiden we steeds verder uit elkaar.
We zouden gaan scheiden. (alweer)En de mens wikt, maar God beschikt, het ging op het laatste moment niet door. We kwamen via onze boys op het voetbalveld een leuk stel tegen, en het klikte. Na een paar maanden nodigde Jacq(ueline) dat stel uit, voor een bakkie koffie.Van onze Bart wisten we, dat ze wel eens naar de kerk gingen, meer niet. We hebben er die avond dan ook niet over gesproken. Toen ze op het punt stonden weer naar huis te gaan, zei Jacq opeens; Jullie gaan naar de Christengemeente hier, hoorde ik van Bart. Ja, dat klopt, was het antwoord. Nou, ik wil eigenlijk wel eens een keertje mee! zei Jacq.Ik dacht; wat gaan we nou krijgen!!! Ik was zelfs boos in mezelf. Goh, wat leuk, werd er gezegd, en er werd een afspraak voor anderhalve week later gemaakt.
Toen ze weg waren, confronteerde ik Jacq met haar woorden, maar ze zei; Ik heb gezegd dat ik graag mee wil, en de boys ook. Wat jij dan doet, is jouw beslissing.Wat heb ik die tijd slecht geslapen! Maar uiteindelijk ben ik toch, tegen mijn zin, meegegaan. Ik dacht; ach, na die ene keer ziet ze vanzelf dat dit niks voor ons is, en zijn we daar weer vanaf. Maar wat een wonder gebeurde daar! We werden beiden bij het zingen van het eerste lied aangeraakt. We waren zó blij, zó gelukkig. Een waterval van warmte en liefde overspoelde ons! Dit was op vaderdag 2003. Op vaderdag notabene! Vanaf die dag, helemaal anders. Niet meer dat zo gefrustreerde, opgefokte mannetje. e kinderen zeiden later; je bent liever geworden, pap! Geweldig!
Op 30 December 2003 kreeg ik het verlangen mijn getuigenis in een gedichtje op papier te zetten. Sinds die tijd staan er meer dan 200 gedichten op papier. Van het begin wist ik, zoveel gedichten, die moet ik delen met anderen. Naast gedichten, krijg ik regelmatig de drang over diverse dingen te schrijven. Dit kan gaan over vloeken, of iets, wat ik op TV zag, het kan van alles zijn. Het zijn items met een bemoediging, een vermaning, een verdiepte uitleg, en vaak genoeg lijk ik ze voor mijzelf te schrijven, als spiegel voor mezelf. Ik liep al een poosje met de gedachte rond, een eigen site te hebben, met zelf geschreven werk, maar... Hoe doe je dat? Ik heb geen verstand van deze dingen. Maar de Heer voorziet in alle dingen. Hij bracht een vriend uit vroeger tijden op ons pad.
Zelf heel erg op zoek naar ’’meer’’ in het leven. Hij komt sinds kort elke week met zijn gezin naar de bijeenkomsten, en helpt mij met de site. Hij weet tenminste hoe het werkt. Ja, God is goed! Zo, dat was een heel verhaal, maar nu weet je tenminste wat voor iemand er achter deze site zit. Iemand die zijn Schepper heel erg dankbaar is, voor die ongelofelijke genade. Dankbaar, dat deze verloren zoon weer thuis mocht komen.
Ik wens je als bezoeker veel plezier op de site, in de hoop dat je
iets kan vinden waar je iets aan hebt, voor jezelf of een ander.
En natuurlijk de onmisbare zegen van God, onze Here.
